Ik zie ik zie, wat jij niet ziet

 

 

De Afrikaanderwijk. Ik moet eerlijk bekennen voor afgelopen donderdag 9 oktober, was ik nog nooit van mijn leven in de Afrikaanderwijk geweest. Ik ben dan ook geen Rotterdammer dus dit is  ook niet zo vreemd. Ik hoorde wel verhalen van mijn studiegenoten. Een van hen woonde er zelfs, maar die voelde zich daar toch niet helemaal op haar plaats en verhuisde dan ook.  De verhalen die ik hoorde waren over mensen die het niet breed hadden. Over jongeren die stelen. Drugs die daar op bijna elke hoek van de straat verkocht word. Mensen die liever niet ‘s avonds daar over straat liepen, omdat ze zich er niet veilig voelden. Zo kan ik nog wel even door gaan. Toen ik daar dan ook aan kwam met de metro voor een rondleiding,  had ik dus meer een rampengebied verwacht waar mijn tas elk moment van mijn schouder gejengt kon worden. Snap mijn verbazing toen dit niet het geval bleek te zijn.

 

Niet echt gezellig, of wel?

Mijn eerste indruk was dat het toch wel een beetje saai, leeg en in aanbouw was. Zo kwam ik bijvoorbeeld aan in het park. Zie links de foto die ik op internet heb gevonden. Ziet er niet al te slecht uit, niet echt gezellig, maar goed. Toch?

Kijk daarnaast mijn foto die ik heb gemaakt toen ik daar zelf was.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De Afrikaanderwijk is op het eerste gezicht niet de meest gezellig plek om rond te lopen. Zoals ik al zei, het is grauw en het heeft absoluut geen gezellig uiterlijk. Misschien zijn al die verhalen dan toch wel waar.

 

En toen zag ik het ineens. Het viel me toevallig op, omdat ik even naar beneden naar de grond keek. Allemaal tegels in het park, waar tekeningen van kinderen op stonden. Dit is toch ook kunst. En het maakt het een stuk leuker en gezelliger om te lopen.  Vervolgens gingen we naar de wijkaccommodatie ‘t Klooster en krijg nou wat, daar hingen ook allemaal mooie schilderijen aan de muur. Er was toch kunst. Misschien niet overal op straat waar je om elke hoek tegen een kunstwerk of beeld aan loopt, nee je moet iets verder kijken dan je neus lang is.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Niffo

Toen kwam ik op 1 van de meest mooie plekken in de Afrikaanderwijk. Het was een kunst galerie op de pretorialaan. Niffo was de naam van het kleine zaakje. Ik ben naar binnen gegaan samen met nog een paar anderen. We kwamen al snel aan de praat met de eigenaresse, Zoë Cochia, over wat Niffo nou eigenlijk voor bedrijf was. Toen kwamen pas echt de verhalen.

 

Het was niet zomaar een kunstgalerie waar je een paar leuke werken kan bekijken, nee het was veel meer dan dat. Niffo wordt gebruikt om de jongeren in de wijk bij elkaar te brengen. Het was ook een onderdeel van de wijkschool. Er werden lessen gegeven zodat, de jongeren die geen diploma hadden, meer konden leren. En dat op zo een leuke manier.

Zoë bedacht elke dag allemaal lessen voor de kinderen en de jongeren.

Zo moesten ze een muziekclip uitzoeken en dan in drie minuten vertellen

waarom ze die zo goed vonden. Op deze manier trainden ze om zichzelf

te promoten naar buiten toe. Er werden ook opdrachten bedacht waarbij

de kinderen en jongeren hun eigen T-shirts moesten ontwerpen en drukken.

 

Zo waren er nog vele verhalen die Zoë ons enthousiast vertelden over alle

projecten die ze met de galerie voor de mensen had georganiseerd en hoe

deze mensen open bloeide en meer leerden over de wereld door op deze

manier samen te zijn en te werken.

 

 

In de Afrikaanderwijk moet misschien nog heel veel gebeuren. Niet alleen de vooroordelen van buitenstaanders moeten veranderen, maar er moet ook nog heel wat gebeuren in de wijk zelf. En ja, er zou ook nog wat meer gedaan kunnen worden aan het uiterlijk van deze wijk. We weten allemaal dat beeld ons veel meer aantrekt dan een kale pagina met tekst. Maar uiteindelijk blijkt dat er, naar mijn mening, zo veel meer is dan je op het eerste gezicht zou denken. De kunst en gezelligheid is overal om je heen. Het enige wat je hoeft te doen, is goed kijken.

 

 

 

9 Oktober 2014 door Kaylee Bruine de Bruin

Widget is loading comments...